Sorup duruyorum kendime: benim neden hiç arkadaşım yok diye. Üç beş tane olsa da kısa zamanlı, yani sadece hep ortam arkadaşları. Ama neden sonra kimse kalmıyor yanımda bunu anlamıyorum. Ben kötü birisi miyim diye sormaktan da alamıyorum kendimi. Yani ya o kadar insan yanlış insan benim için, ya da bende bir sorun var. Sebebi nedir bilmiyorum, özellikle 9. Sınıftan beri çıkamıyorum bu işin içinden. Bildiğim tek şey : yalnızlığı sevmiyorum. Gözyaşı dökmekten de yalnızlık bunalımlarından da sıkıldım artık. Ama değişen bir şey yok; çünkü görünen o ki bu benim kaderim.
Lisedeyken üniversite için hayallerim vardı. Ama onlar da tuzla buz oldu artık. Bazen diyorum ki kendime madem hayat buna zorluyor beni, alışamaz mıyım ben de ? Yani sürekli acı çekmek yerine kendi yalnızlığımı yaşayamaz mıyım?
Belki bu satırları yazarken bile bir umutla yazıyorum ama yalan. Değişen hiç bir şey olmayacak.
Çoook ama çok pesimist bir yazı oldu ve de çok nankörce ama bu kendime olan biiiii nedir adı bilmiyorum ama öyle işte. Doğruluk payı da var abartısı da ve belki ben bile bilmiyorum bu karışımdaki yüzdelerini. Ama içim bu cümleleri haykırıyor ve bazı şeyler bunu destekliyor.
(buarada hayatımdaki iyi insanlardan özür dilerim)
elektra
30.01.2011
